Naar aanleiding van het artikel in VN en de Twitterdiscussie van vandaag kunnen we op deze wijze wellicht verder discussiëren.

Dat ik het artikel met stijgende verbazing las, maar dat deze verbazing niet is afgenomen nu dat inmiddels twee dagen geleden is, baart mij zorgen. Durven bibliothecarissen niet goed over hun eigen vak te praten en zich uit te spreken (wat ik wars vind staan op hoe ik tegen het vak aankijk), of is dit een te pessimistische kijk?

Of is een "centraal bureau" juist nodig om 'ons verhaal' (uit die andere discussie over Facebook in een New Yorkse bieb) goed uit de doeken te kunnen doen? Wat mij betreft zeker niet, maar wat vinden jullie?

Jeroen

Visie en leiderschap ontberen we volgens mij.

Visie op de rol van de OB in de toekomst. Gebaseerd op de opdracht die de OB heeft: zorgen voor goed geinformeerde burgers die bewust deel kunnen nemen aan het democratisch proces.

Leiderschap dat niet gestoeld is op hierarchische verhoudingen maar op het vertalen van de visie in haalbare doelen en het mobiliseren van krachten. Een recent voorbeeld zie ik bij Esther Valent en haar werk in goeievraag.nl

Met goed leiderschap is geen centraal bureau nodig.

Dat ben ik met je eens Michel, maar het initiatief van Esther komt mijns inziens niet voort uit goed leiderschap, maar uit een persoonlijke drive. Het is denk ik wel zo dat die initiatieven beter van de grond komen wanneer men weet dat ze gesteund worden van bovenaf. Maar, in het artikel in VN wordt een beeld van initiatiefarmoede geschetst, iets dat ook in Edwin's reactie naar voren komt. Is er daadwerkelijk een tekort aan medewerkers die hun nek uitsteken en is dat (deels) te wijten aan de huidige organisatievormen?

edwinmijnsbergen.nl

Zo had ik het nog niet bekeken, Jeroen. Het geeft ook meer aan dat we een bedrijf zijn geworden met een hoofdkantoor. Iets wat voor klanten/gebruikers/leden (vul verder in) geen boodschap heeft. Die komen voor informatie.
"De Bibliotheek" wordt meer en meer een merk in plaats van een plaatselijke plek waar mensen de gewenste informatie halen.
Aan de andere kant, het gebruik van een provinciale catalogus is wel een goed ding aan het merk "De Bibliotheek".
Terugkomend op je stelling/vraag: Ik heb het meegemaakt dat 'mijn bibliotheek' ging sluiten. Ik was het zeker niet mee eens en verkondigde altijd: Het is niet de beslissing van mij of die van het centrale bureau, maar van de gemeente, die er niks meer in steekt. Money is a bitch.

@ Patrick:
Ik ben zeker een voorstander van centrale (provinciaal/landelijk) aanpak van uiteenlopende projecten en producten. Soms is een grote(re) schaalgrootte eenmaal vereist om zaken te realiseren. Of dat ook in alle geldt voor 'ons verhaal' betwijfel ik echter. Maar blijkbaar leeft die gedachte wel bij bepaalde directies en daardoor (?) ook bij collega's. Wordt die laatste groep daardoor beknot in haar uitingen of zelfs de mond gesnoerd? En is dat wellicht het laatste wat we momenteel als bibliotheken zouden moeten willen? 1/2

@ Patrick:
Voor mij is dat een retorische vraag, maar ik ben bang dat ik daarmee niet tot een meerderheid behoor. De houding die jij aanneemt wordt door bepaalde directies eenvoudigweg niet toegestaan. Ik begrijp dat sommige situaties vragen om een meer politieke attitude (lees: officiële verklaringen), maar dat mag niet betekenen dat dat opgaat voor álle uitingen. Ik bedoel: voor het beantwoorden van informatievragen wordt toch ook niet verwezen naar hogerop? 2/2

Mijn houding is ook die van mijn 'centraal bureau'. Aan handen en voeten gebonden aan de subsidiekraan van de gemeenten en andere verstrekkers van geld.
Wat je tegen klanten mag en kan zeggen, mag je wat mij betreft ook tegen journalisten zeggen. Het is open informatie.
Dus zijn bibliothecarissen tegen klanten ook terughoudend?
Eventueel kun je een anonieme poll op je blog zetten met de vraag hoe de directies van medewerkers hiermee omgaan.
Op zich kom je weer terug op waar jullie als OpenBibliotheken naar zoeken: Wees open met je informatie naar mensen.
Of zit er iets anders in de bibliothecarissen? Wees discreet met de informatie.

Jeroen,
Volgens mij hecht je teveel waarde aan de opmerking "Centrale Bureau". Ik denk dat dat een foutje van de journalist is. Waarschijnlijk hebben die dames gezegd dat ze "de centrale" gaan bellen. Zo'n typische bibliotheekterm die buiten de branche onbekend is en die de journalist heeft uitgelegd als een centraal bureau.
De zenuwachtigheid van 3 van de 4 medewerkers komt waarschijnlijk voort uit onzekerheid "als ik maar niks verkeerds zeg". En ze mogen misschien ook niet met de pers praten. Maar ze zijn te beleefd en te aardig om helemaal niks te zeggen. En dan krijg je dit gestamel. Ook een kwestie van slechte interne communicatie.

@ Jeanine:
Wellicht heb je gelijk wbt de terminologie centrale bureau, maar dat laat niet onverlet er niet voor niets sprake is van de verlammende houding die je beschrijft. Wanneer dat voorkomt uit beleid lijkt me dat een slechte zaak. Het strookt iig niet met het beeld van informatieprofessionals zoals ik dat voor ogen heb en lijkt me ook niet goed voor onze externe communicatie.

Ja, dan komen we toch weer terug op mijn pleidooi naar aanleiding van het Facebook op het journaal verhaal. We vertellen ons verhaal niet goed. :-)
Sorry, die is flauw. Nee hoor, hier kunnen we de VOB niks verwijten. Hier schetst een journalist een beeld van wijkfilialen dat waarschijnlijk erg realistisch is. Maar daar werken denk ik ook geen informatieprofessionals zoals jij die voor ogen hebt. Daar werken zeer goed bedoelende, niet voldoende opgeleide mensen omdat in een van de talloze reorganisaties in het verleden besloten is om alle hoger opgeleide mensen naar de centrale en/of de backoffice te halen. In de frontoffice hoef je geen hbo te hebben en al helemaal niet in zo'n filiaal. 1/2

2/2 Want in een filiaal worden toch nooit moeilijke vragen gesteld. Niet mijn woorden maar zo werd (en wordt) er wel over kleine vestigingen gedacht. Door ze op deze manier niet serieus te nemen krijg je dus dit soort reacties op een journalist. Terwijl ik denk dat je het juist in de wijken waar moet maken en dat je daar je functie in optima forma kunt invullen.

Ik deel de mening van @Jeanine: die term centrale zit er bij ons zo in dat we er niet eens meer over nadenken hoe die aankomt bij een ander. En misschien moeten we ook niet te veel schrikken van het feit dat eerst de centrale geraadpleegd zou moeten worden: immers wat zou een journalist nu moeten in een filiaal in de wijk of in een dorp: dat is teveel eer.

Helaas ken ik de opbouw van het personeelsbbestand in de OB sector momenteel onvoldoende om te weten of er --net als toen ik er nog werkte-- tenminste altijd één HBO-opgeleide medewerker per dienst aanwezig zou moeten zijn. Als dat niet het geval meer is dan begrijp ik de verschraling nog beter.

"we vertellen ons verhaal niet goed", dat is niet flauw, dat is de waarheid. Daar gaat het boek van Michellynne McKnight ook over: goodreads.com. We realiseren ons te weinig welke kansen we laten liggen om het verhaal van de OB, van onze professie uit te dragen. We zijn niet voorbereid op een journalist en ik vrees dat ook de lokale politicus die een bibliotheek binnenloopt niet overtuigd wordt om nog meer of überhaupt geld beschikbaar te stellen.

We hebben een vrhaal nodig dat we kunnen vertellen. Dat gaat niet over frontaal presenteren of mensen bij de deur ontvangen. Dat gaat over de impact van een maatschappij zonder de OB: verdere afvlakking, minder goed geinformeerde burgers, meer single issue politiek.

In mijn persoonlijke werkomgeving heb ik het wel meegemaakt dat innovatie de kop wordt ingedrukt. Er wordt vanuit het 'centrale bureau' bepaald dat er geen leuke tentoonstellingen meer worden gemaakt, het mag alleen om de boeken gaan, zonder poespas.
Ik merk bij collega's dat de creatieve innovatie dan wel verdwijnt. Ze doen dan niks meer, omdat het waarschijnlijk toch weer weggehaald wordt door de 'marketingafdeling'.
En dat is wel jammer, er wordt dan wel ingespeeld op het gevoel van "ik mag niks meer, dus ik mag waarschijnlijk ook niks zeggen".

@Patrick: kwam vanmorgen dit artikeltje tegen waarin wordt betoogd dat het reserveren van 15-20% van de tijd van medewerkers aan dingen die niet meteen te maken hebben met de directe dagelijkse opdrachten, bedrijven echt veel innovatiever maakt. Waarom zou dat voor bibliotheken niet gelden? creativitypost.com

Ja, weet jij het? Ik zou het juist ook aanmoedigen, dat medewerkers zich meer hiermee bezig houden. Echter dan moet het wel ondersteund worden door hogerop.

Ik bedoel, die moeten daar wel tijd voor vrij maken. Ik gebruik juist veel vrije tijd om op de hoogte te blijven van alle aspecten van het bibliotheekwerk. Tijdens mijn werktijden heb ik daar juist geen tijd voor of ik kan er niet genoeg aandacht aan schenken.

@ Patrick:
Ik doe precies hetzelfde, maar hoor van veel collega's dat ze daaraan hun vrije tijd niet willen besteden. Je mag het medewerkers ook zeker niet verplichten, maar wanneer het binnen de werktijd blijkbaar ontbreekt aan tijd om op de hoogte te blijven en vervolgens te innoveren is dat een groot probleem.

@ Michel:
Dat zou daarom zeker pleiten voor het deels besteden van werktijd aan zaken die als niet-traditioneel gelden.

@Jeroen Nee je mag mensen het niet verplichten maar ik denk dat een bibliothecaris, en informatieprofessionals er niet om heen kunnen om ook buiten werktijd bezig te zijn met hun vak.

@Michel en @Jeroen De werktijd besteden aan niet-traditionele zaken binnen een retail formule in kleinere vestigingen is volgens mij al niet echt mogelijk, het is vaak ren en vliegwerk om de retail formule uit te voeren met de mankracht die je hebt.

Ik heb hierover vandaag met een collega gepraat. Wat ook blijkt is dat het centrale bureau maar weinig doet en vertelt over waarom we ermee bezig zijn. Wat is het eigenlijke doel en doen de directies zelf wel mee met de nieuwste ontwikkelingen.
Zolang de bibliothecarissen (m/v) zelf niet weten waarom we iets doen, is het logisch dat er doorverwezen wordt naar het centrale bureau.
Ook lijkt het soms op de Sovjet-Unie zoals de geïnterviewden reageren. Alles lijkt opgelegd zonder te kijken wat de mensen op de werkvloer ervan vinden. Die lijken er weinig fiducie in te zien.
Is toch wel zorgwekkend!

@ Joost:
Gezien mijn ervaring zou je dan moeten concluderen dat "het verhaal" door een groot deel van de collega's niet verteld gaat worden. Ik ben er namelijk van overtuigd dat daarvoor een gescherpte geest nodig is en die doe je op door veel (publiekelijk) te discussiëren en ingelezen te zijn in (actuele) issues. Als daar binnen reguliere werktijd geen mogelijkheid toe is en veel collega's eenvoudigweg weigeren buiten hun werk om met werk bezig te zijn wordt het een lastig verhaal.

@ Patrick (over steun van hogerop):
Een initiatief als OpenBibliotheken heb ik bewust buiten mijn reguliere werk gehouden. Ik moest er namelijk niet aan denken dat ik teruggefloten zou worden omdat het bijvoorbeeld niet zou stroken met organisatiebeleid. Inmiddels is gebleken dat dit allerminst het geval is, maar de basis én realisatie ligt in mijn vrije tijd. Is dat jammer? Nee, helemaal niet, want Edwin en ik dragen eigen verantwoordelijkheid, maar ik weet zeker dat het vanuit 'de organisatie' (middels projectvoorstellen, timemanagement etc.) nooit ontstaan zou zijn.

@Jeroen Ik denk inderdaad dat je moet concluderen dat veel collega's dat verhaal niet gaan vertellen, ik denk echter dat je niet anders kunt.

Over sociale media. Hebben niet veel bibliotheekmenen 23dingen.nl gedaan? Gaat dat niet over een leven lang leren, plattere organisaties en vervaging werk- en vrije tijd? Ik zou zeggen minstens drie ingrediënten om in en buiten "werktijd" aan de slag te gaan: met sociale media wordt centrale organen altijd aanbevolen om vooral niet de externe communicatie "in goede banen" te willen leiden, maar medewerkers goed te informeren.
Je vakliteratuur bijhouden (minimaal informatieprofessional.nl, maar liefst veel meer) , webcare (je gebruikers en collega's opzoeken op Facebook en Twitter, meedoen aan tinyurl.com
kortom genoeg mogelijkheden om je creativiteit te uiten en te delen.

Er is werk aan de winkel! Nee niet in de retail ...

Even reageren op Erik tinyurl.com nee de burger is nu ook niet echt goed geinformeerd: de OB speelt die rol nu ook nauwelijks, dat ben ik met je eens. Maar je weet dat het mijn punt is dat dat eigenlijk wel de rol van de OB is / zou moeten zijn. Willen burgers dat? Tsja, dat zijn van die moeilijke vragen: onbewust onbekwaam enzo. Daar ligt alweer de taak van de OB: bewustmaken.

@ Michel:
Weer die persoonlijke ervaring: in de bieb in Leeuwarden is het aantal collega's dat social media écht gebruikt voor een professionele toepassing zeer laag, op de vingers van één hand te tellen. En dat terwijl iedereen 23 Dingen heeft gedaan. Kijkend naar de reacties op de laatste opdracht van de eerste reeks 23 Dingen was het merendeel daarvan: "Hoera, gehaald! Klaar!" En over op de orde van de dag. Nu is het wel zo dat er na de vakantie een social media-plan in werking treedt om de inzet aan te jagen, maar dat gebeurt door een select aantal medewerkers. Niets mis mee, maar de grote groep 23 Dingen deelnemers blijft traditioneel bezig. Ik ben wel benieuwd of dat bij andere bibliotheken ook zo gaat.

Even afgezien van de inhoud: ik denk dat een journalist door deze manier van schrijven elk bedrijf of elke instelling (gemeentehuis, ziekenhuis, sportclub) een beetje sneu kan voorstellen. Het is een schrijfstijl. Dat neemt niet weg dat er veel herkenbaars voorbijkwam. Overigens zou ik ook dichtslaan als er ineens een journalist voor mijn neus stond, en me afvragen of ik wel "politiek" correcte antwoorden gaf.

@ Annelies:
Maar wat denk je Annelies, los van het specifieke geval: zouden bibliothecarissen/informatieprofessionals niet sowieso in staat moeten worden geacht het verhaal van de bibliotheek te kunnen vertellen? En dan niet eens tegenover een uit het niets opdoemende journalist, maar wel via social mediakanalen, blogs etc.?

Bibliothecarissen zeker, en sowieso als ze er niet mee 'overvallen worden' ;) Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen veel feeling heeft met social media, ondanks dat de meesten de cursus 23dingen als heel zinvol hebben ervaren.

@ Annelies:
"Niet iedereen" ben ik met je eens, maar ik heb het idee dat het eerder "bijna niemand" (afgezet tegen het totaal aantal medewerkers van Openbare Bibliotheken) is die vanuit professioneel oogpunt gebruik maakt van social media. Alleen al vanuit persoonlijke deskundigheidsbevordering en de wil om bij te blijven zou dat niet zo mogen zijn. Is het wellicht allemaal nog te vrijblijvend en zou elke bibliothecaris bijvoorbeeld een verplichte RSS-feed moeten bijhouden?

Het is inderdaad jammer dat er weinig mee gedaan wordt. Volgens mij is dat bijna overal zo, en je ziet het echt niet alleen in ons vakgebied. Aan de andere kant zijn de meeste collega's persoonlijk vaak wel actief op Facebook of Twitter. Ik zie er geen heil in om dit soort zaken te verplichten. Je kunt wel proberen mensen enthousiast te maken.

Mooie kijk van @fabjerennt op het VN-artikel: fabjerennt.nl

Ik schakel wat later in, maar ik zie dat Michel en Jeroen naar mij verwijzen in relatie tot leiderschap en persoonlijke drive, altijd interessant. Ik word persoonlijk erg enthousiast van managers met veel persoonlijke drive dus ik hoop van harte dat die twee elkaar niet uitsluiten!
Wellicht hebben de openbare bibliotheken niet zozeer een Centraal Bureau, maar wel leiderschap om te zorgen dat de dingen die gezamenlijk gedaan moeten worden, ook daadwerkelijk gezamenlijk gebeuren (zou dat dan toch alleen met wetgeving kunnen?). We moeten als bibliotheekbranche toch echt gezamenlijk naar buiten treden.

@ Esther:
Laat ik het eens anders vragen: zou je je uit het veld laten slaan wanneer je geen steun van een leidinggevende krijgt en je initiatief volledig in eigen tijd blijven uitvoeren?

Ik denk dat er met het centrale bureau in het artikel gewoon de centrale vestiging wordt bedoeld. Het is wel veelzeggend dat er zo onzeker wordt gereageerd op relatief simpele vragen. Die zou elke bibliotheekmedewerker gewoon zelfstandig moeten kunnen beantwoorden. Waar die onzekerheid vandaan komt is mij niet helemaal duidelijk. Is men bang te weinig op de hoogte te zijn? Dan is dat toch echt iets waar je zelf iets aan kunt doen.

En als we het toch over twitterende bibliothecarissen hebben: Twitter is een fantastisch kanaal om snel op de hoogte te zijn en discussies te volgen, ook al zou je zelf niets bijdragen. Ik ben het met Jeroen eens dat daar nog veel winst te halen is. In de bibliotheek waar ik werk (Leeuwarden) houdt helaas slechts een handjevol mensen zich actief bezig met social media, ondanks de 23dingen-cursus. Enthousiasmerend management lijkt me geboden.

@Jeroen ik zou me zeker niet uit het veld laten slaan :-), maar het lijkt me moeilijk iets tot in lengte van jaren voor je vak te blijven doen, terwijl het door de leidinggevende blijkbaar niet nodig wordt gevonden. Ik zou het dan sowieso hogerop zoeken in het management (directie) om te zien of ik daar kan ondersteunen (!) om een initiatief er toch door te krijgen. En dan zijn we al een tijd verder, want 1 van mijn 3 werkgevers betitelt me als een terrier. We gaan het zien.

Trouwens weinig onder de indruk van 23 dingen en wat collega's er dan mee doen. Daarnaast ben ik een voorstander van zelf avonturieren online als het gaat om twitter en bloggen.

@Esther, gelukkig noemen ze je terrier en niet gewoon hond ;-)
Ons vak heeft meer terriers nodig!

Ik sluit ik me aan bij de eerdere bijdragen van Jeanine Deckers en Michel Wesseling: de bibliotheek vertelt haar verhaal niet goed. Ik ben ervan overtuigd dat de bibliotheek veel te bieden heeft voor allerlei doelgroepen, maar dat kan een stuk beter over de bühne worden gebracht. Iets wat ook hard nodig is, anders is de bibliotheek voor veel mensen in hun dagelijkse blikveld niet zichtbaar. En blijft voor veel mensen onbekend wat de bieb anno 2012 te bieden heeft. Landelijk valt daar veel aan te doen maar ook lokaal. Ik kom bij bibliotheken genoeg enthousiaste bibliothecarissen tegen, alleen moet je dat enthousiasme wel actief naar buiten toe uitdragen. Aan de beschikbare middelen ligt het niet.

@ Huub:
Dank voor je bijdrage! De vraag blijft echter: is een centrale aanpak daarvoor noodzakelijk? Of is het eerder belangrijk dat een verhaal vanuit verschillende hoeken (lees: enthousiaste medewerkers) gekanaliseerd de wereld ingaat?

Ik denk dat beiden nodig is: centraal en lokaal. Kijk naar het verhaal over de Twitterende boswachters en de Twitterende bibliothecarissen op WebbiebNL: webbiebnl.nl
Ook Natuurmonumenten kiest voor landelijke (centraal gestuurde) campagnes, gecombineerd met (onder andere) Twitterende boswachters in de lokale natuurgebieden. Centraal kan niet zonder lokaal en andersom.

Ik denk ook beiden. Enthousiast twitterende Bibliotheekmedewerkers zijn zo een visitekaartje voor de bibliotheek waar zij werken. En het is daarnaast ook handig als men van een landelijk niveau bezig is voor de grote lijnen.

Ik lees al de commentaren en constateer dat er kennelijk altijd en kloof is tussen theorie en praktijk. Ik zal jullie een voorbeeld vertellen. Zo'n twee jaar geleden volgde ik de 23dingen, in het begin nog erg skeptisch en terughoudend omdat ik aan mezelf twijfelde, maar na een tijdje super enthousiast, verrijkt en blij. Een wereld was voor mij open gegaan. De cursus was klaar, een kleine applausje volgde en klaar waren de 23dingen binnen mijn werk. Onverstoorbaar ging ik verder met mijn blog en mijn twitteraccount. Op een dag las ik iets over een 23DDD in de OBA. Ik kon mijn geluk niet op. . Eindelijk kwam er een vervolg, eindelijk kon ik iets doen met wat ik geleerd had. (dl.1)

Ik wou het ook graag bekend maken in een volgend werkoverleg en op intranet... autsch... dat viel helemaal verkeerd. Ik werd virtueel op het matje geroepen. Dat kon nu werkelijk niet! Wellicht gingen we zelf nog eens zo'n vervolgdag organiseren... Het kwam er nooit van. Op eigen houtje en in mijn eigen tijd reisde ik toen naar Amsterdam. want 'het hoort niet bij je werk'. Dit werk is uitsluitend weggelegd voor een handje vol mensen. Vanzelfsprekend doen wij ook in social media. Faceboek en twitter zijn nieuwe versies van de website. De controlerende factor is en blijft enorm. Dat is de realiteit, dat is de praktijk. Soms word ik er moe en moedeloos van, maar ik ga door, op eigen titel, omdat ik heel veel voordelen en kansen zie. (dl.2)

Precies. Je moet je sowieso niet laten ontmoedigen dat het management je terugfluit. Goede spirit om er mee door te gaan. :)

Wat we eigenlijk nodig hebben is een gepassioneerde bibliothecaris die in DWDD vertelt wat we allemaal doen.

Dan en daar kun je ons verhaal goed kwijt.

Eens! De NVB is momenteel bezig om te kijken op welke wijze we ons vak met name in de algemene pers beter over het voetlicht kunnen krijgen. DWDD is zeker zo'n podium. De vrag is natuurlijk: hoe bereik je de redactie en welk verhaal wil je kwijt? Actualiteit?
Gisteren zijn de VOB - CBS cijfers gepubliceerd: powned.tv en dan zie ik dat het aantal uitleningen is gedaald van 133M naar 94M. Dramatisch lijkt me. Maar we halen er niet eens Knevel en die andere mee.

Dat goeie verhaal, dat zoeken we. Ik keek nog eens even op het Youtube kanaal datdoetdebieb youtube.com maar ook dat inspireert niet echt, vind ik.

@ Michel: Fijn dat je de actie datdoetdebieb aanhaalt want als dat het is waar mee de openbare bieb mee naar buiten treed dan kunnen we net zo goed niet proberen ons beter in de pers te presenteren.

@Joost en Michel:
Ik zal @VOBtweet uitnodigen voor deze branch!

Vertelt de branche zijn verhaal niet goed? Ik weet niet of dat echt waar is. Ik ken directeuren die het heel goed kunnen, maar die toch met 40 % bezuinigingen worden geconfronteerd. Dat heeft niets met het verhaal te maken wat ze vertellen. Er moet gewoon bezuinigd worden en de bieb 'slokt' veel subsidie op. Dat dit een investering in de maatschappij is, wordt door een aantal politici niet 'gegeten'. Een aantal politici willen liever hun beeld ook niet bijstellen, want dan kan die bezuiniging misschien ineens niet. Ik nodig ze graag uit voor een werkbezoek, voor een persoonlijk gesprek. Daar wordt lang niet altijd op ingegaan.
Hier bij Kennemerwaard zeg ik altijd, de bieb dat zijn wij samen. Als directeur ben ik misschien wel het boegbeeld.

Maar alleen kan ik het verhaal niet dragen. Iedereen van het team heeft een verantwoordelijkheid. Kort door de bocht, als je niet op een verjaardag enthousiast kunt vertellen waar we mee bezig zijn, doe ik (of het MT) iets niet goed, of je moet als medewerker op zoek naar een andere baan. En meestal ligt dat in het midden ;-)
Rondom Sociale Media. Het gaat om het middel. Ik krijg wel eens het gevoel dat net als met het uitlenen van boeken of retail dit tot een doel op zich wordt verheven. Dat is een valkuil. Het gaat er om wat je wilt inzetten om je verhaal (daar is het weer ;-) over de bühne te krijgen. Waarvoor is de bibliotheek, en wat doet zij allemaal om dat te bereiken. Via zoveel mogelijk kanalen.

Bij ons in de bieb hebben een aantal medewerkers nu ook een mobiel gekregen zodat ze makkelijker kunnen twitteren en ons "verhaal" naar buiten kunnen brengen. Dat zijn de enthousiastelingen die al aan de slag waren gegaan met de sociale media. Dat doen ze of via de officiële account van Kennemerwaard, of op eigen titel.
Discussiëren over het beleid van de bieb doen we hier graag, en ook wel op t scherpst van de snede af en toe. Moeilijke keuzes moeten worden gemaakt. Ik vind wel dat je dat verhaal intern moet houden, kritiek op het management "dat hebben ze boven bedacht" is dodelijk. Als directeur heb je de verantwoordelijkheid om uit te leggen waarom je bepaalde beslissingen neemt. Als medewerker om mee te denken in het hoe.

Zo en dan als laatste klap op dit betoog ;-) Ik heb me al eerder fel voorstander van guerrilla innovatie getoond. Als je een goed idee hebt als medewerker van een bibliotheek, dan moet je er ook zelf voor willen gaan. Dus klasse voor Fabiola dat ze toch naar die cursus is gegaan. En heel jammer dat haar directie zoiets niet beloont. Het moet van twee kanten komen, en soms kost iets (ook bij directies) tijd om in te dalen, om nut en noodzaak te zien van een initiatief. Net zoals ideeën van mij niet altijd door alle medewerkers voor zoete koek worden geslikt (LOL). Je moet aan beide kanten de bereidheid hebben te luisteren, vragen te stellen en ook eens iets willen proberen.

@ Michel:
Ik ben het met je eens wat Dat Doet de Bieb betreft. En gezien het aantal keren dat de filmpjes bekeken is: dat zegt het wel denk ik. Maar wat is daarvan de oorzaak?
Verkeerde ambassadeurs, o hebben we überhaupt ambassadeurs nodig?
Is het te amateuristisch?
Is het te schools?
Is het de centrale aanpak, staat het daardoor te ver van de mensen af?
Is er wel een Youtubekanaal aangemaakt, maar is het daarbij gebleven?

Genoeg vragen dus..

@ Erna En ik dacht dat mijn betoog lang was... :-) Ik bewonder je openheid, je consequente aanwezigheid op social media en je energie om beslissingen te nemen en dingen aan te pakken. En ik ben het ook met je eens dat op een gegeven moment een beslissing moet worden genomen welke kant we opgaan. Maar wat ik ook lees is dat 'als je niet enthousiast kunt vertellen waar je mee bezig bent (...) moet je als medewerker op zoek naar een andere baan.' Dat laatste wordt volgens mij te vaak en te snel gezegd, zonder werkelijk naar mekaar te luisteren, zonder vragen te stellen. Het is iets wat als stopwoord ingezet wordt. Een goede interne communicatie, het goed en aktief kunnen luisteren, is juist cruciaal. Als wij deze grondvaardigheden intern 1/2

niet beheersen en ook niet op waarde schatten, hoe willen wij dan ooit een mooi en overtuigend en sterk verhaal over de bibliotheek en over ons naar buiten brengen? Een verhaal dat er zonder meer is, een verhaal waar ik in geloof. Alleen zoekt het nog een goede verteller. 2/2

@ Fabiola:
Is het dat, dat we een verteller nodig hebben? Een verteller in de klassieke zin van het woord die uitlegt waarom bibliotheken zo waardevol en onmisbaar zijn? Of is dat juist al een zwaktebod en moet je misschien eens proberen zonder dit klassieke element je verhaal over het voetlicht te brengen? Ik weet het ook niet precies hoor, maar als ik bijvoorbeeld de filmpjes op Dat Doet De Bieb zie, waarin mensen die heus een verhaal kunnen vertellen hun zegje doen, haak ik toch al snel af. Voor wie zijn deze filmpjes eigenlijk bedoeld? Dat is de grootste vraag die het bij oproept.

@Jeroen Nee, ik bedoelde niet een verteller, niet in de klassieke zin en niet slechts een persoon en ook zeker geen alwetende en afstandelijke verteller.... Wat ik bedoel is dat wij pas als een verteller (of duizende vertellers) naar buiten kunnen stappen en ons verhaal over kunnen brengen als wij de kunst en de regels van luisteren, vragen stellen en met elkaar communiceren ook binnen (intern) praktiseren.

@Fabiola dat ben ik met je eens. Bij ons zijn we nu bezig met een koerswijziging. Alle medewerkers krijgen daarna 2 jaar de tijd om naar een nieuwe functie toe te groeien. Als dat niet lukt om wat voor reden dan ook gaan we op een nette wijze met elkaar proberen de medewerker naar ander werk te begeleiden in- of extern. Ik zie in ons team mensen die graag willen en ook kunnen, maar ik zie ook het volstrekte tegendeel. Stil verzet of openlijk verzet omdat 'de collectie wordt uitgehold', de klant meer personeel op de werkvloer wil zien etc. Er zijn geen eenduidige oplossingen, maar is éénmaal de koers uitgezet is het zaak om te praten over het hoe en niet altijd terug willen grijpen op wat omdat je dat niet aanstaat. Nou ja duivels dilemma :)

In deze discussie lopen ook weer twee verhalen door elkaar: het verhaal van de plaatselijke bibliotheek (het verhaal van Erna zeg maar) en het meer abstracte verhaal over "de" bibliotheek.
Het plaatselijke verhaal moet verteld worden door alle medewerkers, aangevuurd door hun directeur: wat dragen wij bij aan onze gemeenschap. Waarom maakt wat doen het verschil op deze locatie?
Voor het meer abstractere verhaal zou je een paar mensen moeten hebben die inhoudelijk goed op de hoogte zijn, enthousiast zijn en die makkelijk praten. Die in het journaal, in Vrij Nederland, bij DWDD kunnen komen opdraven als daar "de bibliotheek" ter sprake komt. Die een antwoord klaar hebben als het nieuws wil weten wat het meest geleende boek van dit moment is.

Die mensen zouden in "het kaartenbakje" van journalisten terecht moeten komen zodat het verhaal langzamerhand steeds beter verteld kan worden.
Het nummer van Erna zit al lang in alle telefoons van journalisten in de Kennemerwaard, dus dat plaatselijke verhaal is het probleem niet. Maar dat landelijke verhaal, daar moet aan gewerkt worden, want dat vertellen we niet goed.